سلام به دوستان عزیز
شرمنده از این همه تآخیر
راستش چند وقتی گرفتار یه سری مسائل بودم و دل و دماغ نوشتن نداشتم.
اول از همه که تصمیم داشتم شروع کنم به مرور درسهای گذشته برای شرکت در آزمون فوق. بعدش پیشنهاد 2 تا کار بهم شد که شرح مصاحبه یکی شون نو براتون گفتم . دومی هم که دست کمی از اون ایرانسل نداشت. تازگیها هم از یکی از دوستام که اونجا کار می کنه شنیدم که اوضاع و احوالاتشون خیلی بهم ریخته و خیلی نامنظم و بی سر و سامان شده اند!!!!
این از اوضاع کاری
همسر جان هم غریب به یکماهه که دچار معده درد شده بود که پس از آندوسکوپی و اسکوپی های دیگه معلوم شد دچار ورم روده و خراش دیواره معده شده و فعلاً باید تحت درمان باشه و دارو مصرف کنه تا اسفند که دوباره معده و روده اش رو چک کنند تا ببینند روند بهبود به چه صورت بوده ، امیدوارم که خوب خوب بشه ، راستش یه وقتایی تا سر حد مرگ حالم بد می شه و از نگرانی نمی دونم چه کنم!
موضوع بعدی که کل تصمیماتمون رو برای مدتی دچار تغییر و تحول ساخت، موضوع ادامه تحصیل هر دومون توی دبرسن در مجارستان بود که هنوزم  تصمیم قطعی اتخاذ نگردیده است. فعلاً احتمالش پنجاه پنجاهه. شرایط زندگی و درس خوندن تا اینجایی که ما تحقیق کردیم خیلی عالیه و همه امکاناتی در اختیار دانشجویانشون می ذارن فقط می مونه دوری از پدر و مادرامون که اونم مسأله کوچولویی نیست مخصوصاً واسه من و همسر جان که هر دومون سخت دلبسته و وابسته شونیم.
یه جورایی شرایط و موقعیت ای که برامون به تصویر کشیدن آدم رو قلقلک می ده ولی خوب هنوز معلوم نیست چه می شود. ما سعی مونو می کنیم باقی اش رو می سپریم به دست خدا، اگه خیر و صلاح باشه حتماً جور می شه.
اینم از اوضاع و احوالات درس و ادامه تحصیل.
تقریباً ماه پیش توی اون سرما و یخبندون کذایی ،ما در منزل خویش به سر نبرده و سر پدر مادر هامون خراب شده بودیم و اساسی کنگر را خورده و لنگر را عمیق انداخته بودیم . دو سه روزی که شوفاژخونه خراب شده بود و منزل بسی سرد بود و ماندن همانا و یخ زدن همانا. شایدم گاز گرفتگی همانا. به هر حال که با آه و ناله های پیاپی خوانواده ها و تأکید شدشون بر ترک منزل و هجرت به منازل شان اگر غیر از این انجام می شد ، احتمالاً باید گفته می شد گوش مان، لب باغچه، بیخ تا بیخ بریده شدن همانا.
خلاصه که یکی از دلایل هجرت طولانی و آپ نشدن هم کوچ های پیاپی بود که ما از غرب تهران به شمال تهران و بالعکس داشتیم. یه چند روزی هم که کلاً در برف مدفون گشته بودیم و امکان کوچیدن وجود نداشت.
اینم از برنامه کوچیدن و کوچ نشینی ما.
و بعدش چی شد….
چشمتان روز بد نبینه، بعد از دو سه روزی که داشتیم یاد می گرفتیم چگونه با آثار ناشی از طوفانات اخیر بر پشت و تنبلی ناشی از مفت خوری غلبه کنیم، لوله آب منزل به طرز فجیعی ترکید و هم اکنون در ونیز در حال نوشتن این پست می باشم. البته می تونیم به ونیزی ها فخر بفروشیم چون ما در طبقه یازدهم ونیز را بنا نهادیم و کلی داریم لذتش رو می بریم. متآسفانه از این شکلک ها ندارم وگرنه حالمو به تصویر می کشیدم.
البته کاشکی به همین راحتی ترکیده بود.
بعد از دو سه روز ، به علت همون طوفاناتی که گفتم، کوههای عریض و طویل از ظروف در اقصی نقاط منزل دیده می شد و  بالاخره رگ غیرتم به جوش آمده و آستین ها را بالا زدیم تا ظروف مذکور را بشستمانیم. هنوز دو تا لیوانم نشسته بودم که احساس کردم پاهام داره خیس می شه .به جهت کشف علت، نگاهی به پایین پای خویش نموده و خود را در ساحل هاوایی مشاهده نمودم. امواج زیبا یکی پس دیگری به پای من برخورد می کرد و حس بسیار زیبایی را به من منتقل نمود. با باز کردن در کابینت و مشاهده زیر سینک بزرگترین موج با صورت من برخورد نمود. چه منطره زیبایی نه ؟؟؟
لوله متصل به ظرفشویی جدا شده بود و تمامی آبی که در هر دو  طرف سینگ تا لبه پر شده بود و بهتره راجع به محتویانش صحبتی نشه، با فشار به روی بنده سرازیر گشت. حالا هر کاری می کردم که لوله رو به جای اولش برگردونده و سفتش کنم، نمی دونم چرا نمی شد. لوله های بعدی هم جدا شده و کمک کردند تا من حسابی حالش رو ببرم. بدترین صحنه، صحنه جدا شدن لوله فاضلاب بود که خوب ادامه داستان و به تصویر کشیدن قیافه من کار سختی نمی تونه باشه.
خلاصه تمامی منزل به یکباره غرق آب و …. شد. هر چی پارچه و  ابر و اسفنج توی خونه بود رو در جاهای فجیع تر انداختم و شنا کنان خودمو رسوندم به جلوی در و شماره تأسیسات رو گرفتم . طرف که فکر کنم با صدای جیق من تازه از خواب ناز بلند شده بود و بعد از دو سری توضیح و شرح ماوقعه هنوز دوزاریش نیافتاده بود با لهجه خفن گفت همونجایی که هستی وایستا تا من بیام. یادتون نره که با لهجه بخونین.
بی تجهیزات اومده جلوی در میگه گفتین چی شده؟ منم که کارد می زدی خونم در نمی یومد گفتم یکمی زیر پاهاتو نگاه کن، از اون بالا خونه ات هم کمی کار بکش می فهمی چی شده. می دونین بعد از مشاهده چی گفت:إ إ إ إ این آبا چیه تا اینجا اومده ، لوله ترکیده؟ به نطرتون چی باید به یه همچین آدمی گفت هان؟؟؟؟
تازه آقا به خودش اومده می گه بذار به رفیقم زنگ بزنم بگم وسایل رو برداره بیاد بالا ببینیم چی شده!!! بعد از گرفتن شماره ، ظاهراً رفیق ایشون هم در همون احوالاتی سیر می کرد که 10 دقیقه پیش ایشون بودند، البته کمی خوابشون سنگین تر بود چون با صدای تلفن از خواب ناز بیدار نشدند!!
حالا عوض اینکه بره دنبال دوستش پس از تفحص ، می گه ، لهجه فراموش نشه هااااا، : این کیلوإ؟!! گفتم ببخشید چیه ؟ می گه کیلو دیگه ، کیلو!! نگاه کردم به انگشتش که ببینم به چی اشاره می کنه، تازه فهمیدم منظورش ترازو ست. بهش می گم به این می گن ترازو ،بشر. گفت همون دیگه ، ما می گیم کیلو. گفتم خوب هر چی چطور مگه؟ گفت می شه خودمو بَکِشم. می خواستم بگم توی این شرایط خودتو باید بۥکۥشی، اگرم که زودی نری و با اون رفیقت و وسایلت نیای خودم می کۥشمت. نمی دونم بازم دل رحم شدم و چیزی بهش نگفتم . اینقده ذوق کرد وقتی رفت روی ترازو که انگار دنیا رو دادن بهش!!!
خلاصه تا بره و وسایل و رفیقش بیاره ، مادر همسر جان هم رسید. راستش از ترسم که این دو تا لندهور می خوان بیان تو خونه زودی به مامان زنگولیدم . خدا رو شکر که به خونه ما نزدیکن.
به نظرم اگه این دو تا رو بذارن توی موزه لور ،آمار بازدیدکنندهاش دو برابر بشه .
خلاصه مهندسین متخصص کذایی با وسیلشون که احتمالاً مال دوره جنگ جهانی اول بود و بهش چندین بار هم خمپاره اصابت کرده بود وارد منزل شدند. حالا انگار که می خوان آپولو هوا کنن ، می گن خانم همه وسایل رو از جلوی دست و پای ما بردارید!!! منم که دیگه حسابی جوش اورده بودم گفتم کدوم وسایل منظورتون هست؟ کتابخونه با کتابهاش؟ فرش و مبل و میز ؟ تردمیل؟ بوفه ها؟ تلویزیون و میزش؟
یکی نیست بگه آخه لندهور تو اینجا چیکاره ای ؟
 می گم فرش که تقریباً لوله شده و کناره، بقیه هم که مانع کارتون نیست چون باید تشریفتونو ببرید توی آشپزخونه ، معضل اساسی اونجاست. تا شما هم کارتونو می کنید منم این آبها رو با این تِی جمع می کنم! میگه : نه خانم، نمی شه لوله حتماً گرفته ما هم اومدیم که فنر بزنیم، فنر هم خیلی طویله به همه این وسایل صدمه می زنه!! می گم مگه این فنرتون چند متره می گه 6 یا 7 متری می شه!!!! گفتم خیلی خوب من که نمی تونم خودتون جابجا کنید. حالا هر چی رو که می خواستن جابجا کنند می گفتم چه لوله باز بشه چه نشه ما پولمونو می گیریماااااا، چون شما دارین وقت ما رو می گیرید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
نمۥردیم و اینا هم واسه ما خط و نشون کشیدن!!!!!!!! می بینین ،بسی حالشو بردم. حالا اومدن وسایل رو به قول خودشون جمع کنن، هی میگن این چیه ؟اون چیه؟ الان که فکر میکنم می بینم حتی این لندهورا هم از شرایط روحی مزخرف من نهایت سوء استفاده رو نموده و منو سر کار گذاشتن .منم که قوربون خودم برم، عشق کار، حسابی سر کار رفته و به تک تک سوالاتشون مثه این احمق ها جواب دادم.
بعد این همه سوال و جواب می گن اینا سنگینه ولش کنین وسایل طوری نمیشه!!!  رفتن با یه فنر حداکثر 3 متری اومدن تو و عازم آشپزخونه شدند. البته منم بیکار نشستم، رفتم آلت قتاله رو حسابی تیز کردم تا اگه هیچ ….. تو زندگی شون نشدن لااقل توی این ایام شهید راه حسین بشن. از کم سعادتیشون بود که مامان سریع رسید و خونشون به زمین نریخت.
شرح مفصل خرابکاری هاشون بماند، فقط همین قدر بگم که منی که تا بحال فنر زدن ندیده بودم بهتر از اینا می تونستم این امر خطیر رو لااقلش تا یه حدودی به سرانجام برسونم. بهونشونم چی بود؟ این دستگاهمون واسه اینجا ضعیفه و نمی کشه باید زنگ بزنین از بیرون یکی بیاد. یکی نیست بگه ناسلامتی شماها تأسیسات سه تا برجین!!!!!!!
در حال حاضر هم نشستیم و به مناظر زیبایی که در منزلمون شکل گرفته اند نگاه می کنیم و حالشو می بریم.
قراره فردا بیان و دیوار هال و آشپزخونه رو بکنن تا مشکل را ریشه یابی و رفع نمایند. البته ارواح قورباغه های سبز رنگ. احتمالاً یه سه چهار روزی حداقل درگیر باشیم.
عکسهای یزد رو هم با عرض شرمندگی همسرجان قول دادن که تا دوشنبه بذارن. این چند وقته خیلی سرش شلوغ بوده و اوضاع احوالات شرکتشون  قمر در عقرب بوده . بازم پوزش.
فعلاً تا بعد.